KINEZYTERAPIA

Kinezyterapia (greckie kinesis ? ruch) ? leczenie ruchem, gimnastyka lecznicza. Podstawą tej dziedziny fizjoterapii są ćwiczenia ruchowe. Ruch staje się środkiem leczniczym, mającym wpływ na cały organizm. Zadaniem kinezyterapii jest maksymalne usunięcie niesprawności fizycznej i przygotowanie do dalszej rehabilitacji, np. społecznej.

Kinezyterapia dzieli się na miejscową i ogólną. Miejscowa ? dotyczy bezpośrednio narządu zmienionego chorobowo, składają się na nią:

?         ćwiczenia bierne ? wykonywane przez kinezyterapeutę bez czynnego udziału chorego;

?         ćwiczenia izometryczne ? czynne napinanie mięśni bez zmiany ich długości;

?         ćwiczenia czynno-bierne ? ruch wykonywany jest biernie natomiast pacjent czynnie rozluźnia mięśnie;

?         ćwiczenia samowspomagane ? pacjent siłą mięśni kończyny zdrowej wspomaga pracę osłabionych mięśni;

?         ćwiczenia w odciążeniu ? wykonywanie ruchu przy odciążeniu przez terapeutę ćwiczonego odcinka ciała;

?         ćwiczenia czynne;

?         wyciągi;

?         ćwiczenia synergistyczne ? pacjent siłą mięśni kończyny zdrowej wspomaga pracę osłabionych mięśni;

?         ćwiczenia oddechowe.

Ogólna ? składa się z ćwiczeń części ciała nieobjętych chorobą:

?         ćwiczenia ogólnokondycyjne;

?         ćwiczenia gimnastyki porannej;

?         ćwiczenia w wodzie;

Kinezyterapia stosowana jest w schorzeniach i dysfunkcjach narządu ruchu, w zespołach bólowych kręgosłupa, po zabiegach operacyjnych, po udarach mózgu, po zawale serca, a także w okresie ciąży jako przygotowanie do porodu.